Το φάντασμα του παρελθόντος.Από την Άρτεμις Κυρ.Γεωργίου Bsc in Linguistics / Law student

Οι νεκροί με τους νεκρούς και οι ζωντανοί με τους ζωντανούς λέει ο σοφός λαός…   ‘ ρήση με ρίζες στο βαθύ παρελθόν. Σοφή ρήση, αλλά τα ώτα των Ελλήνων δεν ιδρώνουν και τόσο εύκολα κι αν ιδρώσουν για λίγο επανέρχονται σύντομα στη φυσιολογική τους θερμοκρασία. Αυτη η τόσο γρήγορη “ομοιόσταση” των ελληνικών ώτων, αναρωτιέμαι συχνά, αν είναι στοιχείο βασικό του  DNA μας… αν και δεν ανήκουμε στους λαούς που ζουν στο σκοτάδι, γεννημένοι οι περισσότεροι στον κόσμο της ταχύτατης ενημέρωσης και της τεχνολογίας, θρεμμένοι με απίστευτες γνώσεις ήδη από τα μικράτα μας κι όμως τα ώτα μας δεν ίδρωσαν.
Ως γλωσσολόγος, γνωρίζω καλά οτι ο παιδικός εγκέφαλος έως και τα 10 έτη, απορροφά οιαδήποτε πληροφορία σαν σφουγγάρι. Αν αυτό, δεχτούμε επιστημονικά οτι ισχύει, τότε με εμάς τί πήγε λάθος; Ας γίνω πιο σαφής: ήδη από τα πρώιμα σχολικά μας χρόνια, το ελληνικό κράτος έχει ορθώς δομήσει το σχολικό πλαίσιο με μαθήματα βαρύνουσας σημασίας και εξαιρετικού όγκου παρά το γεγονός οτι συχνά οι περισσότεροι των μαθηματών- οι οποίοι θεωρούνται ορθώς και ως οι “σκληρότεροι εργαζόμενοι”- αδυνατούν να ανταποκριθούν διότι ο εκπαιδευτικός χρόνος δεν αρκεί για το πέρας της διαδακτέας ύλης. Από πολύ νωρίς, όλοι διδαχθήκαμε τεράστιο όγκο ελληνικής ιστορίας, αρχαίων ελληνικών και μέσω αυτών αρχαίας ιστορίας, φιλοσοφίας και τα λοιπά. Αργότερα, στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση πριν την ενηλικίωση, ως πιο συνειδητοποιημένοι πολίτες, κληθήκαμε να αντιμετωπίσουμε εναν αντίστοιχο όγκο γνώσεων.
Άλλοι ανταποκρίθηκαν και άλλοι όχι, ωστόσο η γνώση προσφέρθηκε άπλετη σε όλους μας. Πράγματι, το ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα θεωρείται παγκοσμίως από τα δυσκολότερα διότι εμπερικλύει ένα τεράστιο εύρος γνώσεων. Η αναφορά των ανωτέρω ξεκινά από ενα σημαντικό προβληματισμό: αφού πράγματι τυπικά έστω είμαστε ένας τόσο καλά καταρτισμένος λαός, ή ξεκινάμε με καλές βάσεις έστω από το σχολικό περιβάλλον, τί λάθος κάνουμε σήμερα ως πολίτες. Και τελικά αυτές οι βάσεις του “συστήματος” είναι σωστές ουσιαστικά; Εξάλλου στη γνώση αν δεν της κάνεις τονωτικές ενέσεις τη χάνεις, την ξεχνάς και σε ξεχνάει. Ναι πράγματι, το σύστημα νοσεί ήδη απο το πρώιμο στάδιο της εκπαιδευσής μας, ήτοι το σχολείο, εφόσον ως στρατιωτάκια καλούμαστε να γίνουμε σωστές μηχανές μεν, μη σκεπτόμενες δε. Τα δικαιώματά μας ως πολίτες δεν τα γνωρίζουμε διότι ουδέποτε τα διδαχθήκαμε, το ίδιο και τις υποχρεώσεις μας. Τη γλώσσα μας σωστά ουδέποτε τη μάθαμε, διότι τη διδαχθήκαμε ελλιπώς. Την οργάνωση σαν άτομα δεν την διαθέτουμε διότι ουδέποτε τη ζήσαμε εντός του κράτυς γενικώς ή εντός των πανεπιστημίων αφετέρου. Επομένως, αν τα θεμέλια είναι λάθος τοποθετημένα, το οικοδόμημα στο πρώτο σεισμό θα καταρρεύσει αυτομάτως.
Αν δεν δεχτούμε οτι ορισμένα πράγματα πρέπει να αλλάξουν εκ θεμελίων δεν θα μπορέσουμε να δημιουργήσουμε ένα υγιές κράτος και άρα θα είμαστε πάντοτε απομίμηση πολιτών. Νοσηρό κράτος “μή πολιτών”. Αν διανοηθούμε την έκφραση “μη πολίτης” και τί αυτή σημαίνει για τον καθένα από εμάς δεν είναι και ιδιαίτερα τιμητικό. Και σήμερα πρέπει επιτέλους τα ώτα μας να ιδρώθουν λιγάκι για να αντιδράσουμε είτε πνευματικώς είτε με πράξεις, καθείς μέ ό,τι διαθέτει… αλλιώς ας γυρίσουμε την πλάτη στην ιστορία κι ας αλλάξουμε πάλι πλευρό κι ας κοιμηθούμε με τη συνείδησή μας ήσυχη. Θα ήθελαν να μας καταστήσουν συνενόχους στα πολλαπλά εγκλήματα που διαπράττουν οι εκάστοτε κυβερνήσεις, κάποτε ΚΑΙ ηθικού αυτουργούς, κουνώντας επικριτά το δάχτυλο. Προδήλως όλοι έχουμε μερίδιο ευθύνης, αλλά ο καθένας ας αναλάβει το δικό του και ας πληρώσει το τίμημα. Πολλές φορές πρέπει να αναστήσεις το νεκρό παρελθόν, να το αφουγκραστείς, να το αποδεχθείς, να το κρίνεις, να το απορρίψις και τελικά να μάθεις από αυτό για να μπορέσεις να διορθώσεις και να χτίσεις ένα καλύτερο μέλλον για τους ζωντανούς. Άρα οι νεκροί θα πρέπει να μάθουν να επιβιώνουν και να διδάσκουν τους ζωντανούς… Εγώ δεν νίπτω τας χειράς μου.. ΕΣΕΙΣ;;