Το καλοκαίρι της απώλειας έχει χρώμα κερασί.Γράφει η συγγραφέας Τζίνα Μιτάκη

Της Τζίνας Μιτάκη 

KALIMERA KOZME 1Απόγευμα Πέμπτης, κάποιες λίγες ώρες μας χωρίζουν από το θερινό ηλιοστάσιο που σηματοδοτεί την έναρξη του καλοκαιριού. Η φύση όσο πορφυρό έχει στην παλέτα της, το εμπιστεύεται στα χέρια του ήλιου για να ζωγραφίσει το φευγιό του για την άλλη πλευρά της γης.
Συνήθεια παλιά το θέλει τούτη η ώρα να με βρίσκει στο πέτρινο πεζούλι αντάμα με μια μικρή μελαγχολία.
Σε λίγο το μαύρο της νύχτας θα πάρει την θέση του στο στερέωμα.
Το μαύρο ως χρώμα-που δεν είναι χρώμα βέβαια-στα ρούχα αλλά και γενικότερα ήταν το αγαπημένο μου.
Τόσο αγαπημένο που δεν ήταν λίγοι εκείνοι που με ρώταγαν ποιον έχω «χάσει» και φοράω μαύρα.
Αν και γνώριζα καλά τα της παράδοσης, εντός μου ποτέ δεν το είχα συνδυάσει με την απώλεια το μαύρο. Άλλο ήταν το χρώμα που είχε ζωγραφίσει εντός μου την απώλεια και ήταν το «Κερασί» το χρώμα που έχουν τα κεράσια δηλαδή.
Η Νύχτα προχωράει και εγώ στο πεζούλι το πέτρινο με συντροφιά το ραδιόφωνο.
Κλείνω τα μάτια, όχι από κούραση μα από διάθεση να ονειρευτώ. Να ονειρευτώ Ζωή!
Το όνειρο όμως είναι τρομαγμένο πουλί και η ζωή έχει μετατραπεί σε μια παράσταση θεατρική.
Θέατρο του παραλόγου.
Μια χούφτα άνθρωποι(;) άσχετοι, ατάλαντοι, στυγνοί, καιροσκόποι, κερδοσκόποι αποφάσισαν ερήμην μας να μετατρέψουν την ζωή μας σε σκηνή και πάνω της να υποδυθούν ρόλους.
Μια βαριά βελούδινη κερασιά κουρτίνα πάει και έρχεται στην σκηνή.
Αυτοί πάνω στο σανίδι, ατάλαντοι, αυτοσχεδιάζουν στο πόδι.
Σβήνουν, στο κάθε πέρα- δώθε της βαριάς, στο χρώμα του κερασιού κουρτίνας, το σενάριο της ζωής μας, της δικής μας ζωής και το ξαναγράφουν.
Την κατακερματίζουν σε πράξεις μιας εφιαλτικής παράστασης με πράξεις νομοθετικού περιεχομένου.
Και εμείς;
Εμείς από κάτω μια πλατεία αποκοιμισμένη, διαμελισμένη, ακρωτηριασμένη, ανίκανη να γιουχάρουμε αφηνόμαστε άβουλοι να κολυμπάμε στο κερασί της απώλειας την Ζωής Μας.