ΣΚΕΨΕΙΣ ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΜΙΑ ΔΙΑΛΕΞΗ ΤΟΥ Κ ΜΑΝΟΥ ΔΑΝΕΖΗ

 Του Απόστολου Βεργίνη
Mια διάλεξη με θέμα ” Το παράξενο μαθηματικό σύμπαν”, του κ. Μάνου Δανέζη, καθηγητή αστροφυσικής του Πανεπιστημίου Αθηνών, που είχα την τιμή να παρακολουθήσω πριν λίγο καιρό,στο Δημοτικό Κινηματοθέατρο Καρδίτσας(και που την ευθύνη της διοργάνωσης της είχε το τμήμα Καρδίτσας της Ελληνικής Μαθηματικής Εταιρίας), μου έδωσε αφορμή να γράψω σήμερα ετούτες εδώ τις αράδες…Κατάφερα παρακολουθώντας την ομιλία, να εμπλουτίσω τις γνώσεις μου περί των μαθηματικών και της φυσικής, αλλά και αυτές τις γνώσεις, να τις συνδυάσω με την ποίηση και την φιλοσοφία που πηγάζει μέσα από αυτή. Έτσι, θα παρουσιάσω κάποιες σκέψεις μου, πάνω  σε θέματα που αναφέρθηκαν στην διάλεξη, μέσα από την ματιά της ποίησης.
S1
Πρώτα από όλα θα κάνω μια παραδοχή και αυτή είναι πως ότι ψάχνουμε δια μέσου της φιλοσοφίας, της ποίηση και των θρησκειών, ταυτόχρονα με τον δικό τους τρόπους το ψάχνουν και οι θετικές επιστήμες. Και μάλιστα, επειδή η γνώση στις θετικές επιστήμες, είναι πιο απόλυτη, πολλές φορές οι ανατροπές που φέρνουν καταρρίπτουν θρησκείες και φιλοσοφικούς τρόπους σκέψης.
Θα χρησιμοποιήσω κάποια από τα θέματα του κ Δανέζη  και θα τα συνδέσω, με την φιλοσοφία και την ποίηση κατά προέκταση…
Ύλη – τόπος – χρόνος…ένα τρίπτυχο, που αναθεωρήθηκε από τον Αινστάιν με βάση την επιστήμη, αλλά και αναθεωρήθηκε και από τους Τ.Σ. Ελιοτ, Ρ.Μ. Ρίλκε και τον Μιγκέλ ντε Ούναμούνο, στην φιλοσοφία, που πηγάζει από την ποίηση τους…” Για την ταύτιση που έχουν κάποια στιγμή το εκατοστό , με το δευτερόλεπτο” , ας είπε ο κ .Δανέζης…Ο Τ.Σ. Ελίοτ, το έγραψε με τον στίχο “Στην αρχή μου, είναι το τέλος μου”…
Έπειτα έρχεται το ερώτημα, από που ερχόμαστε και πού πηγαίνουμε…Και στο τέλος τέλος ποιος είναι αυτός που παρήγαγε αυτό που είμαστε; “Νυν το μηδέν”, γράφει ο Ελύτης…Πιθανών μια αρχική δύναμη μας είπε σήμερα ο σεβαστός καθηγητής…Η αρχική δύναμη που οι θεολόγοι, την λένε θεό…Και το μηδέν στόχος, όπως είχα γράψει σε κάποιο ποίημα μου σε ανύποπτο χρόνο…Γιατί η συνεχείς κύρτωση της ευθείας, για την οποία έμαθα σήμερα, στο τέλος οδηγεί σε ένα μηδέν…
S2 Και στο τέλος ο αναρχισμός και στο σύμπαν…Το σύμπαν, που την διαιρεση την κάνει πολλαπλασιασμό και το αντίθετο, εντελώς ξαφνικά, ξεπερνώντας διαστάσεις και δημιουργώντας νέες…Ο Αινστάιν παρουσίασε μια τέταρτη διάσταση, μη γεωμετρική, αλλά χρονική…Ίσως ποιητική αδεία να έχουμε και μια πεμπτη διάσταση, που λέγεται σκέψη…Γιατί και το σύμπαν κάπου πρέπει να κρύβει την σκέψη κάποιου…ή Θεο τον πεις ή αρχική δύναμη…Πιθανώς στο απόλυτο μηδέν να είναι το καταφύγιο της σκέψης…ή της αρχικής σκέψης…
Τελικά όπως είπε και ο καθηγητής, αυτό που βλέπουμε ουσιαστικά είναι μια εικονική πραγματικότητα και πάνω σε αυτή την εικονική πραγματικότητα βασίστηκε η φιλοσοφία της Δύσης με τον εγωκεντρικό τρόπο που λειτουργεί και που σαν συμπέρασμα της διάλεξης είναι πως  πρέπει να ξεπεραστεί, τοποθετώντας τον άνθρωπο μέσα στο σύνολο και μονίμως σε επικοινωνία με αυτό…Γιατί ο άνθρωπος εξαρτάται και από τους συνανθρώπους του και από το φυσικό του περιβάλλον και όχι μόνο από τα υλικά αγαθά, που μετά την θεωρία της σχετικότητας, δεν υπάρχουν…Κάτι, που μπορούμε να δούμε και στις θεωρίες του αναρχισμού, που επανέρχονται πια θεμελιωμένες και δίνουν σε πολλά απαντήσεις..
Ένα τελευταίο συμπέρασμα, στο οποίο κατέληξα σήμερα είναι, πως στην χώρα μας υπάρχει αυτό που λέμε σκέψη, αλλά σε λίγους ανθρώπους, οι οποίοι όμως μπορούν σε όποιον θέλει να τους ακούσει να γίνουν φάροι για μια άλλη πορεία…Επίσης και πως πρέπει να βελτιώσουμε τους εαυτόυς μας, μέσα από τον ανθρωπισμό και να ξεπεράσουμε την ύλη, έτσι ώστε να ξαναγίνουμε άνθρωποι…άνθρωποι, με αξίες, αγάπη, ποιότητα και καλή αισθητική.
Ένα μεγάλο ευχαριστώ στον κ Δανέζη και στους διοργανωτές της διάλεξης.
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ (ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ-ΠΟΙΗΤΗΣ)