Αγαπούλα …την κουκούλα!Γράφει η συγγραφέας Τζίνα Μιτάκη

 

 

PALIA SXOLEIA 3

 

Στα μαθητικά μου χρόνια οι επιδόσεις μου στα μαθήματα ήταν μέτριες.

Θες γιατί οι γονείς μου ήταν σχεδόν αγράμματοι και η βοήθεια που μπορούσαν να μου δώσουν ήταν πολύ περιορισμένη, θες γιατί ήμουν δέσμια μιας αδιάγνωστης δυσλεξίας –τότε ήταν σχεδόν άγνωστη η δυσλεξία- θες γιατί απλά τόσο μπορούσα, ποτέ δεν διέπρεψα σε επιδόσεις. Υπήρξα όμως η μαθήτρια «φυτό» όσο αφορά την διαγωγή μου. Στο σπίτι, στο σχολείο, στις επισκέψεις σε συγγενείς, παντού ήμουν σχεδόν ανύπαρκτη. Όπου μ’ ακούμπαγες εκεί θα με έβρισκες ακόμα και αν πέρναγαν όχι ώρες μα μέρες. Τα πρωινά στην «γραμμή» κρυβόμουν όσο και όπως μπορούσα μην και με βγάλουν να πω την προσευχή, στα διαλείμματα έπιανα μια γωνίτσα ήσυχα-ήσυχα, να είμαι αόρατη και ούτε λόγος να γίνει για συμμετοχή σε γιορτές, θεατρικά, γυμναστικές επιδείξεις η άλλες δραστηριότητες που θα μπορούσαν να με εκθέσουν στα βλέμματα. Τώρα το πώς κατέληξα να εκτίθεμαι με την γραφή είναι ένα άλλο θέμα.

Παρ΄ όλα αυτά στα σχολικά μου χρόνια βρέθηκα στην δυσάρεστη θέση να κληθούν οι γονείς μου στο γραφείο των δασκάλων-καθηγητών δυο –τρείς φορές, για να τους επισημανθεί μια ελαφρώς ανάρμοστη συμπεριφορά μου.

 

 

 

 

PALIA SXOLEIA 1

 

Πέμπτη δημοτικού και ο δάσκαλος μου, ο κύριος Πέτρος, με άφησε με τον γιο του τον Κλεόμβροτο να προσέχουμε την τάξη κατά την διάρκεια του διαλείμματος.

Πάνω στην έδρα ένα ταριχευμένο κροκοδειλάκι το οποίο θα χρησιμοποιούσε ο δάσκαλος για το μάθημα της Φυσικής Ιστορίας την επόμενη ώρα.

Αγόρι και πειραχτήρι ο Κλεόμβροτος πήρε το άψυχο …τέρας, έτσι φάνταζε στα μάτια μου και άρχισε να με κυνηγάει ανάμεσα στα θρανία.

Το μάτι μου πήρε μια σκιά να γλιστρά στον σκοτεινό διάδρομο έξω από την αίθουσα. Δευτερόλεπτα μετά βρέθηκα στην μέση της αίθουσας μαρμαρωμένη με το …τέρας στα χέρια, να κοιτάζω μια τον Διευθυντή, που στεκόταν κατακόκκινος από θυμό στην πόρτα, μια τον Κλεόμβροτο που μόλις μου έβαλε στην αγκαλιά το… τέρας βγήκε έξω στο διάδρομο. Πότε βρέθηκα στο γραφείο με το… τέρας στην αγκαλιά και όλους τους δασκάλους και τον Διευθυντή να με επιπλήττουν που φάνηκα ανάξια στα καθήκοντα που μου ανάθεσε ο δάσκαλος μου, μήτε που το κατάλαβα. Ποτέ δεν έμαθα ποιο ήταν το σπιουνάκι που παραφύλαγε στον διάδρομο και γλίστρησε στο γραφείο των δασκάλων να σπιουνέψει διαστρεβλώνοντας τα όσα έβλεπε. Γιατί όπως κατάλαβα τον Κλεόμβροτο δεν τον συμπεριέλαβε στην «καταγγελία» που έκανε, ήταν ο γιος του δασκάλου βλέπετε!

 

 

 

PALIA SXOLEIA 2

Μόνο ο πατέρας μου και εσείς τώρα, μετά από πολλά χρόνια, μαθαίνετε την εμπλοκή του Κλεόμβροτου σε εκείνη την υποτιθέμενη ανάρμοστη σχολική συμπεριφορά μου. Όσο και αν προσπάθησε ο δάσκαλος μου να μάθει τι ακριβώς είχε συμβεί , γιατί δεν επείσθη πως ξαφνικά αποφάσισα να πάρω από την έδρα το κροκοδειλάκι και να τρεχοβολάω μέσα στην τάξη, δεν κατάφερε να μου πάρει κουβέντα. Ο δε πατέρας μου, που μου είχε διδάξει να μην είμαι σπιούνα, σεβάστηκε την διδαχή του και την επιθυμία μου να μην μάθει κανείς την συμμετοχή του Κλεόμβροτου.

Η επόμενη μαθητική ανάρμοστη συμπεριφορά μου ήταν να μάθει η γυμνάστρια από κάποιο «πουλάκι» πως δεν είχα ξεχάσει τις ελβιέλες μου σπίτι, αλλά, βαριόμουν να κάνω γυμναστική.

Η Τρίτη και τελευταία ήταν η κοπάνα –η μοναδική της σχολικής μου ζωής- που οργανώσαμε και κάναμε μια παρέα κοριτσιών. Όσο εμείς κόβαμε βόλτες στον Εθνικό κήπο και ταΐζαμε τις πάπιες, γιατί μια κοπάνα της προκοπής δεν ήμασταν ικανές να κάνουμε, πίσω στο σχολείο το σύμπαν όλο ήξερε πως την είχαμε κοπανίσει με τους… εραστές μας!

Βιβλίο ολόκληρο θα μπορούσα να γράψω για τις διαστρεβλωμένες σπιουνιές που με βρήκαν στην ζωή μου μέχρι σήμερα. Στο ευρύ οικογενειακό περιβάλλον, το φιλικό και κοινωνικό, το επαγγελματικό. Πάντα υπήρχε μια σκιά που γλιστρούσε στο μισοσκόταδο για να διαδώσει είτε φανταστικά γεγονότα, πράξεις, προθέσεις και λόγια, είτε διαστρεβλωμένα και ερμηνευμένα όπως βόλευε κάθε φορά.

Δεν είναι που γερνώ και βάλθηκα να μολογάω τις αναμνήσεις των παιδικών μου χρόνων, είναι που όλα αυτά ξύπνησαν διαβάζοντας για την κάλυψη και επιβράβευση από την πολιτεία όσων «καταγγέλλουν» τους επίορκους Δημόσιους υπαλλήλους. Οι άνθρωποι που επιλέξαμε και τους εμπιστευθήκαμε την ευθύνη της οργάνωσης και της διοίκησης μιας ευνομούμενης πολιτείας, ανίκανοι όντες να δημιουργήσουν και να εφαρμόσουν τους μηχανισμούς εκείνους που θα διασφαλίζουν έναν ευέλικτο και διάφανο Δημόσιο τομέα υπηρεσιών, αφού έσπειρε εντέχνως την διχόνοια ανάμεσα στους εργαζόμενους, μοιράζει κουκούλες και πριμοδοτεί την σπιουνιά με κάλυψη και προστασία των πληροφοριοδοτών, προσφέροντας αυξήσεις μισθών, προαγωγές και ειδικό καθεστώς εργασίας.

Ο «επίορκος» υπάλληλος που είτε χρηματίζεται, είτε κλέβει, είτε είναι αδιάφορος, αραχτός και αντιπαραγωγικός, είτε άσχετος και ανίκανος, κακότροπος και αγενής, αποτελεί από μόνος του μια κατηγορία ειδικού καθεστώτος εργασίας σε σχέση με τον ικανό, έντιμο και παραγωγικό υπάλληλο. Αυτό που προτίθεται να κάνει η πολιτεία είναι να μετακυλήσει τα «ειδικά καθεστώτα εργασίας» για τα οποία άλλωστε κατηγορείται στην ουσία ο Δημόσιος τομέας, σε άλλα πρόσωπα.

Οι σελίδες της ιστορίας περιλαμβάνουν όχι λίγες φιγούρες καταδοτών και σπιούνων, αυτομάτως η πρόθεση αυτή της πολιτείας ξαναγράφει την ιστορία δίνοντας άλλη θέση στους σπιούνους. Έρχεται να γκρεμίσει την διδαχή του απλού πολλές φορές γονιού του και αγράμματου παππού προς το παιδί και το εγγόνι του για την σπιουνιά και την αποφυγή της. Εισάγει νέες αρχές και αξίες στις σχέσεις των ανθρώπων μεταξύ τους και μετά τους μπουζουκόβιους, τους γιάπηδες, τους υπερδανεισμένους νοικοκυραίους, και όλες τις άλλες απίθανες κατηγορίες που αυτή η ίδια πολιτεία δημιούργησε και πριμοδότησε τα τελευταία χρόνια, δημιουργεί και πριμοδοτεί τώρα τη νέα, αυτή των σπιούνων. Και αν νομίζει κανείς πως θα καταγγελθούν από συναδέλφους η πολίτες οι πραγματικά επίορκοι Δημόσιοι υπάλληλοι πλανάται πλάνην οικτρά!