Ο δημιουργός, το δημιούργημα και οι . . . άλλοι μια σχέση αυστηρής εξάρτησης.Γράφει η συγγραφέας Πόπη Γκερούση

GEROUSI 2Της Πόπης Γκερούση 
 
Τα χέρια μαλάσουν τον πηλό, πλάθουν μορφές, σχήματα αόρατα και μαγικά προς το παρόν, σχεδιάζουν, γράφουν, αγγίζουν, ψηλαφούν, το βράδυ αργά πλέκονται γύρω από τον αυχένα γεμάτα κούραση, έπειτα τ’ ακροδάχτυλα τοποθετούνται στους κροτάφους απαλά προσμένοντας το φως, την έμπνευση ενώ ταυτόχρονα σμιλεύουν τον χρόνο της ύπαρξης τους.  Αργότερα ταμάτια στερεώνονται με μαύρη, νυχτερινή λάμψη πάνω στο ανέγγιχτο, αμόλυντο και παντοδύναμο αποτέλεσμα μιας γδαρμένης πια ψυχής, το δημιούργημα.  Πόσο πολύ φοβάμαι για σένα που χιλιάδες μάτια θα σταθούν επάνω σου… πόσο πολύ φοβάμαι για μένα περιμένοντας σε. . .
Ας γεμίσουν οι λευκές σελίδες από λέξεις, από σχέδια, νότες, σημειώσεις, από μαύρο κάρβουνο, από πολύχρωμα μολύβια.  Ας «λερωθεί» ο καμβάς, ας σπαταληθεί ο πηλός, το σύρμα, το κρύσταλλο, το μπετόν, το σίδερο, η ασημόσκονη μα και το όνειρο. Ας γεμίσουν οι λευκές σελίδες σκέψεις, ιδέες, μουτζούρες, πολλές μουτζούρες, πολλά αν, μήπως, κι αν ναι τότε τι; Έμπνευση – έρωτας. Έρωτας – έμπνευση.  Ας έρθει η γέννα!  Γιατί την ίδια στιγμή ένας άνθρωπος, ένας κάποιος άνθρωπος ψάχνει να εστιάσει κάπου το βλέμμα του, να στερεώσει την ύπαρξη του ολόκληρη πάνω σε κάτι, σ’ ένα κείμενο, σ’ έναν πίνακα, σε δυο-τρεις νότες, σ’ ένα πείραμα μέσα σ’ έναν σκοτεινό θάλαμο, σ’ ένα κτίριο, σ’ ένα αέτωμα, σ’ ένα πλακόστρωτο, σ’ ένα φανάρι που σκορπίζει κίτρινο φως στην άκρη ενός δρόμου.  Ένας άνθρωπος ψάχνει απεγνωσμένα ένα επίτευγμα, ένα μικρό ή μεγάλο δημιούργημα, το βλέμμα του πεινάει και κινείται με λύσσα προς κάθε κατεύθυνση, το πνεύμα διψάει και ζητά να πιει νερό από μια πηγή ανθρωπίνου μεγαλείου, ψάχνει μέσα από μια παροιμιώδη διαδικασία αυτοσυντήρησης κάτι που να εκτινάξει την ύπαρξη του στ’ αστέρια και θα κάνει το δέρμα του να δακρύσει.  Μέσα από την οποιαδήποτε μορφή τέχνης η ανθρώπινη υπόσταση ψάχνει να βρει παρηγοριά.
Πόσο μεγάλη ανάγκη έχει ο άνθρωπος το δημιούργημα, ο δημιουργός τον άνθρωπο, πόσο πολύ ο άνθρωπος χρειάζεται τον άνθρωπο και η τέχνη παύει να είναι τέχνη αν δεν εκτεθεί.  Μα την αλήθεια τι άρρηκτος δεσμός, τι βαθιά αλληλεξάρτηση και πόσο αποκαθιστάται μεγαλειώδες το ανθρώπινο επίτευγμα!
Εκείνος ο ψυχικά διαταραγμένος στρατιώτης που γύρισε από μια μάχη, από μιαν οποιαδήποτε μάχη.  Για εκείνον έγιναν «τα νούφαρα» του Monet, εκεί λυτρώθηκε κοιτάζοντας τα. Ο περιθωριοποιημένος εφευρέτης της αρχής του προηγούμενου αιώνα μα και ο τωρινός μπλοκαρισμένος συγγραφέας εστιάζουν το βλέμμα τους πάνω στον «σκεπτόμενο άνθρωπο», του Rodin.
SKEPTOMENOS
H Jeanne D’Arc δεν γνώριζε ότι θα εξυμνηθεί από τον ζωγράφο Jules BastienLepage και ότι η μελαγχολική επισκέπτρια του Metropolitanμουσείου στη Νέα Υόρκη θα δάκρυζε από συγκίνηση γιατί μπόρεσε, έπειτα από καιρό, ν’ αναπνεύσει βαθιά μπροστά στα 279 σε πλάτος εκατοστά του!  Πόση ανάγκη έχει και το δημιούργημα τον δημιουργό!  Για να υπάρξει.
Πόσες διψασμένες ψυχές λυτρώθηκαν διαβάζοντας Rimbaud ή Ελύτη, ακούγοντας Θεοδωράκη ή Gabriel Yared σε μια ταινία όπως το Betty Blue;  Πόσοι άνθρωποι ξαφνικά ένιωσαν ανακουφιστικά μικροί κι ασήμαντοι μπροστά σ’ ένα κτίριο όπως το ChryslerBuilding ή μπροστά στο Εiffel Τower; πόσες φλογισμένες ανάσες έσβησαν αγγίζοντας ένα μάρμαρο ή πίστεψαν ότι το παραμύθι υπάρχει ανάμεσα μας προεκτείνοντας την ύπαρξη τους από τα παραπέτα της La Pedrera;  Ελάχιστες παραπομπές για να αποδειχθεί ότι το θαύμα συμβαίνει.  Για λεπτά, για δευτερόλεπτα, όμως συμβαίνει!  Η ανθρώπινη φύση εξυψώνεται!  Ξαφνικά υπάρχει παρηγοριά κι αν όχι στην τέχνη, τότε που αλλού;  Που αλλού μπορεί να κατοικήσει το ανθρώπινο μεγαλείο;  Κι ας εννοήσουμε σαν τέχνη οτιδήποτε όμορφο αποτελεί ανθρώπινη δημιουργία αλλά και την επιστήμη και τον καλό τεχνίτη που θα φέρει ένα δημιούργημα σε πέρας.  Ας εννοηθεί επίσης ως τέχνη αυτή της ζωής όπου μπόρεσαν να καρποφορήσουν και να εμπνευστούν άφθονες ψυχές γύρω της. Αυτή η ζωή μπορεί ν’ ανήκει και στον πιο απλό μα τόσο όμορφο άνθρωπο δίπλα μας.  Φαίνεται τώρα να είναι πολύ κοντά η φράση του Καζαντζάκη από την Ασκητική, αναμέρισε το παραπέτασμα να δω την εικόνα!  Το παραπέτασμα, αυτό είναι η εικόνα.  Είναι ανθρώπινο έργο. . .
ZAN
Κι αν το δημιούργημα γεννήθηκε κι από την εγωιστική ανάγκη του δημιουργού, από την βασανιστική μικρότητα της ανθρώπινης ματαιοδοξίας, αν τα βαθιά αίτια μιας σχολής, ενός κινήματος, μιας τάσης είναι η απολυταρχική ανάγκη διαφοροποίησης, ταυτοποίησης και πρωτοπορίας;  Όποια κι αν είναι τα αίτια δεν παύει να καταλήγει να είναι κοινωνική προσφορά. Ο δημιουργός από την στιγμή που θα εκθέσει το δημιούργημα του, ο ίδιος παίρνει διαστάσεις τρυφερές καθώς τόνοι αγωνίας θα κατοικήσουν μέσα του κατευθυνόμενοι από τα μάτια του κοινού.  Ένα κομμάτι από την ψυχή του θα γίνει βορά για τον οποιαδήποτε άνθρωπο.  Και παράλληλα πόση ανάγκη έχει ο δημιουργός την άξια ματιά που θα σταθεί πάνω στο δημιούργημα του και θα οξυγονώσει τα κύτταρα του;  Κι αν το σταθερό χέρι του καλλιτέχνη πραγματοποίησε το όραμα αγγίζοντας την τελειότητα, το μάρμαρο θα σμιλευτεί κι άλλο, ο πίνακας θα τελειοποιηθεί και το μπετόν βελούδινα θα καλουπιαστεί κι άλλο από τα περαστικά ανθρώπινα μάτια.
Όταν οι άνθρωποι βρίσκονται κάτω από την μέθη της έμπνευσης γίνονται ίσως θεοί, φωτισμένοι, λαμπεροί προχωρούν αυξάνοντας την ανθρώπινη προοπτική.  Είναι κάποιοι άνθρωποι που πέρα από τη μέρα συνηθίζουν μέσα στη νύχτα ν’ απασχολούνται από τον ίδιο τον άνθρωπο και ό,τι του προσδίδει χαρά, μέσα στο σκοτάδι πιπιλούν τον αντίχειρα της νύχτας, χαμένα παιδιά που ψάχνουν την πολυπόθητη έμπνευση, που θα γίνει δημιουργία, που θα προσφέρει. Πόσον θαυμασμό προκαλούν αυτές οι ανθρώπινες στιγμές στον αντίποδα της μιζέριας και της οικιοθελής πεζής πραγματικότητας. Πόσο λυτρωτικά γίνονται υπενθυμιτές και διανεμητές μεγάλων ανθρωπίνων στιγμών και πόσο αναγκαία εξαγνίζεται η ανθρώπινη φύση από τα βαριά κρίματα της!
Ποιος μπορεί να μείνει ασυγκίνητος μπροστά στην προσφορά ανθρώπινης ευτυχίας από τον δημιουργό;  Μπροστά στην οδυνηρή αποδοχή της ανθρώπινης εξύψωσης από τον παρατηρητή; Μάρτυρας, γέννημα και αχτίδα φωτός στέκεται μπροστά μας . . . το δημιούργημα.
GEROUSI 1
• H Πόπη Γκερούση έχει γεννηθεί στο Ηράκλειο της Κρήτης. Από μικρή ηλικία ασχολείται με τη γραφή, τη λογοτεχνία, τη φιλοσοφία. Το πρώτο της μυθιστόρημα ήταν το «νότια της νύχτας». To «Ψυχή σαν θάλασσα», είναι το δεύτερό της μυθιστόρημα και κυκλοφορεί από την «Άνεμος εκδοτική».
Αρθρογραφεί σε ελεύθερο Τύπο και ηλεκτρονικά μαγκαζίνα.
Γνωρίστε μας καλύτερα:
 Άνεμος εκδοτική
 Aιγίνης 14 Κυψέλη TK 11362
 τηλ. 2108223574