Καλημέρα ΚόΖμε! Της Τζίνας Μιτάκη

 
KALIMERA KOZME 1
 Πρωινός καφές, στο μπαλκόνι της Αθήνας.
Όταν ξεκίνησα την Παρασκευή το απόγευμα από το Τζάντε μπήκα στο πλοίο και μετά στο λεωφορείο του ΚΤΕΛ έχοντας κρεμασμένο στο μπράτσο μου ένα καλαθάκι.
Είχα στρώσει μέσα του την καλύτερη πετσέτα της προίκας μου, λευκή πετσέτα κεντημένη στο χέρι, πάνω της είχα βάλει προσεχτικά τα φιλέματα της ψυχής μου, αυτά που θα πρόσφερα στους ανθρώπους που θα μου έκαναν την τιμή να έρθουν στην παρουσίαση του βιβλίου μου, τους φίλους μου, τους αγαπημένους, σε όσους με τον έναν η τον άλλο τρόπο έβαλαν το λιθαράκι τους για να υπάρξει το βιβλίο.
Κάτω- κάτω, κάτω από την καλή μου πετσέτα, ανάμεσα στις πλεγμένες λυγαριές του καλαθιού υπήρχε ένα…μαμούνι.
Όσο και αν προσπάθησα ήταν αδύνατο να το διώξω.
Ήταν το μαμούνι της ανασφάλειας, της αμφιβολίας, του φόβου.
Κάθε τόσο μου πάταγε και μια δαγκωνιά…
«Που πας και εσύ κυρά μου;» μου έλεγε χαιρέκακα «μου πήρατε όλοι από ένα πληκτρολόγιο και γίνατε συγγραφείς …έχουμε να κάνουμε γέλια την Δευτέρα…ουυυυυ» ξανάλεγε.
«Μα αφού το ξέρεις ποτέ δεν διεκδίκησα αυτή την ιδιότητα, εγώ το κέφι μου έκανα, αλλά οι φίλοι έλεγαν….»
«Ωχ καημένη, λες και είσαι χθεσινή στον κόσμο, λες και δεν έχει βαρυστομαχιάσει σε βαθμό σοβαρής τροφικής δηλητηρίασης από λόγια καλά τάχα, παροτρύνσεις και τα σχετικά…»
«Καλά… άσε όλους αυτούς … ο Άνεμος… Ο Άνεμος που λέει πως… »
«Μμμμμμμ τα πιάσαμε τώρα τα λεφτά μας…ρε είναι τρελοί αυτοί οι…
Ανεμ-αί-οι….!»
«Διάλεξες και το τελευταίο δρομολόγιο προς Αθήνα και δεν μπορούμε να γυρίσουμε πίσω….τώρα ότι γίνει θα το λουστείς και θα βγάλεις τον σκασμό».
Τα σκώτια μου, μου έφαγε το παλιομάμουνο.
Τα φιλέματα του καλαθιού μου τα μοίρασα όλα την Δευτέρα, εκεί που έπρεπε.
Σήμερα το καλαθάκι μου με την λευκή κεντημένη πετσέτα περιμένει δίπλα στη έτοιμη βαλίτσα μου να μεσημεριάσει να πάρουμε τον δρόμο για την επιστροφή στο νησί.
Δεν είναι άδειο. Είναι γεμάτο. Γεμάτο ευτυχία!
Δεν χρειάστηκε μια.. αιωνιότητα και μια μέρα, μα μια παρουσίαση και μια μέρα για να μείνουν άδεια μόνο τα ράφια των τρελών «Ανεμ-αί-ων» και να βγάλει το σκασμό το παλιομάμουνο.
KALIMERA KOZME 2
Φωτογραφικό στιγμιότυπο από την παρουσίαση 
Χθες το απόγευμα προσπαθούσα να κάνω ένα μπάνιο να ετοιμαστώ να συναντήσω φίλους.
Το τηλέφωνο δεν με άφηνε….ετοιμαζόμουν να το κλείσω να μπορέσω να πλυθώ η γυναίκα..χτυπάει..το απαντώ.
«Χριστιάνα Πατρινού» ακούω να μου λέει μια φωνή.
Μια από αυτές τις θείες που συναντάς στην ζωή σου σε καμιά κηδεία, σε κάνα γάμο και αν τις κουτουλήσεις σε κάνα δρόμο δεν τις αναγνωρίζεις και δεν σε αναγνωρίζουν.Αλλά.. που όσες φορές τις έχεις συναντήσει τις έχεις θαυμάσει για το πόσο Κυρίες είναι, πόσο καλλιεργημένες και για το «ειδικό βάρος ανθρώπου» που εκπέμπουν.
«Διαβάζω το βιβλίο! Που ήσουνα παιδί μου τόσο καιρό κρυμμένη;»
Δεν θα σας πω την επί τρία τέταρτα συνομιλία μας…δηλαδή εγώ δεν μίλαγα…ένα ευχαριστώ έλεγα πότε-πότε… εκείνη μίλαγε…
Θα σας πω μόνο πως άκουγα να μου λέει ΚΑΙ αυτή όσα ακριβώς είπε σαν …κριτική η Χριστίνα Αυγερινού για το βιβλίο στην παρουσίαση. Στην οποία παρουσίαση αυτή η ουσιαστικά άγνωστη θεία δεν ήρθε λόγω ενός ατυχήματος την τελευταία στιγμή.
Και αν σκεφτεί κανείς πως ..έτσι είναι αυτές οι κριτικές στις παρουσιάσεις… φτιαγμένες για να «πουλήσουν» το «εμπόρευμα»… ίσως και να έχει δίκιο.
Σε καμία περίπτωση δεν πας σε μια παρουσίαση για να μιλήσεις για το βιβλίο και να το…«θάψεις» μα για να το αναδείξεις και να το κάνεις ελκυστικό.
Ίσως και να έχει δίκιο αν σκεφτεί πως το παιδί σου, ο κολλητός σου, ο αγαπημένος
σ’ αγαπάει και δεν μπορεί να έχει την αντικειμενικότερη άποψη.
Ο ξένος όμως, και ο «ξένος» που είναι μεν δικός αλλά δεν γνωρίζεστε και αν του βγεις η σου βγει από το στοπ στο δρόμο μπορεί να καταλήξετε και πιασμένοι στα χέρια δεν έχει κανένα μα κανένα λόγο να μην σου πει αυτό που ισχύει. Και να από υπέρμετρη ευγένεια η από λύπηση προς εσένα δεν θέλει να σε στεναχωρήσει δεν λέει τίποτα.
Δεν ψωνίστηκα αν αυτό σκεφτείτε…παραμένω Εγώ.
Αυτή που ήμουν μέχρι προχθές.
Η Γιωργία, η Τζίνα, η…«Λίζα» , η μάνα, η κόρη, η αδελφή, η φίλη, η νοικοκυρά, η εργαζόμενη, η μαθητευόμενη αγρότισσα.
Εγώ με όλα τα ζαβά μου και όλα τα καλά μου.
Με το πουά από τις χλωρίνες κολάν, τις παντόφλες και το μαλλί σαν της..μέδουσας Γοργούς αλλά και με το μαλλί κομμωτηρίου, το βαμμένο νύχι, το μακιγιάζ και την δωδεκάποντη να πηγαίνω σαν την …πάπια πάει στην ποταμιά…
Είμαι όμως ευτυχισμένη και γεμάτη και για πρώτη φορά ίσως στην ζωή μου αποφάσισα να μην «κρύψω» από υπέρμετρη μετριοφροσύνη αυτή την ευτυχία η να μην την κρύψω σαν να είναι ενοχή.
Είμαι αποφασισμένη να την ρουφήξω ως την τελευταία σταγόνα, φανερά και να την μοιραστώ.
Καλημέρα ΚόΖμε!
Γνωρίστε μας καλύτερα:
 Άνεμος εκδοτική
 Aιγίνης 14 Κυψέλη TK 11362
 τηλ. 2108223574